كه از آن بعنوان قرض بردارند حكم آنست كه مىتوان يكى از اموال منفق را فروخت منتهى سعى كنند حتى الامكان به اقل جزء آن اكتفاء شود و لو آنكه بيش از مقدار نفقه روزانه عاجز باشد زيرا انفاق بر فقير لازم و واجب است و بحسب فرض مقدّمه آن فروختن اينمقدار از مال مىباشد پس از باب مقدّمه واجب بايد آن را فروخت . قوله : مع وجوبه عليه : ضمير در [ وجوبه ] به انفاق و در [ عليه ] به ممتنع راجعست . قوله : و ان كان له مال يجب صرفه فى الدين : ضمير در [ له ] به ممتنع راجع بوده و جمله [ يجب صرفه فى الدين ] صفتست براى [ مال ] . قوله : باعه الحاكم : ضميرمنصوبى در [ باعه ] بمال راجعست قوله : ان شاء : يعنى ان شاء الحاكم . قوله : و انفق منه : ضمير فاعلى در [ انفق ] به حاكم و ضمير مجرورى در [ منه ] به مال راجعست . قوله : و فى كيفية بيعه وجهان : ضمير در [ بيعه ] به مال راجعست . قوله : ان لا يفعل ذلك : مشار اليه [ ذلك ] فروختن هرجزئى از مال در هرروز مىباشد . قوله : لانه يشق : ضمير در [ لانه ] بذلك راجع است . قوله : و لكن يقترض عليه : ضمير فاعلى در [ يقترض ] به حاكم و ضمير مجرورى در [ عليه ] به ممتنع راجع است . قوله : يسهل بيع العقار له : ضمير در [ له ] به ماء موصوله